Stefan Banach (1892-1945) – wybitny polski matematyk o światowej sławie.

Był autorem ponad 60 prac naukowych i twórcą wielu twierdzeń. Ostatecznie ugruntował podstawy, niesłychanie ważnej w nowoczesnych zastosowaniach matematyki, analizy funkcjonalnej. Podał jej fundamentalne twierdzenia, wprowadził jej terminologię, którą zaakceptowali matematycy na całym świecie. Wraz ze Steinhausem, Banach był założycielem tzw. Lwowskiej Szkoły Matematycznej. Kariera Banacha rozpoczęła się w 1916 r., kiedy to prof. Hugo Steinhaus, przechodząc krakowskimi Plantami, usłyszał dwóch młodych ludzi rozprawiających z powagą o problemach matematycznych. Jednym z nich był Stefan Banach. To przypadkowe spotkanie zaowocowało w niedługim czasie wspólną publikacją, a następnie wieloletnią współpracą. W 1920 r. dzięki wstawiennictwu Steinhausa Banach otrzymał asystenturę (do 1922 r.) w Katedrze Matematyki na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej u prof. Antoniego Łomnickiego. W 1920 r. (nie mając dyplomu ukończenia studiów) doktoryzował się na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W 1922 r. habilitował się na tej samej uczelni. W 1924 r. został członkiem PAU. W latach 1922-1939 kierował II Katedrą Matematyki na Uniwersytecie Jana Kazimierza, rozwijając, obok dużej aktywności dydaktycznej, wielką działalność naukowo-badawczą. Stał się wkrótce największym autorytetem w analizie funkcjonalnej.

W każdej nauce jest tyle prawdy, ile jest w niej matematyki
Immanuel Kant